{"id":187,"date":"2024-12-05T19:12:54","date_gmt":"2024-12-05T19:12:54","guid":{"rendered":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/?page_id=187"},"modified":"2025-04-10T06:14:39","modified_gmt":"2025-04-10T06:14:39","slug":"werk","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/werk\/","title":{"rendered":"Werk"},"content":{"rendered":"\n\n\t

Gedichten | <\/strong>Proza | <\/strong>Bundel<\/p>\n\t

Alles smelt<\/strong><\/h3>\nLater die avond zaten we in de tuin
\ntoen uit het noorden een hels geluid klonk.
\nHet leek op het breken van ijsschotsen.\nNiet dat we daar ooit bij zijn geweest
\nmaar volgens oma moet je af en toe geloven
\nin het onvoorstelbare.\nHoe vossensporen in een sneeuwlandschap
\nlijken op kindervoetjes die richtingloos
\nscheve cirkels trekken door het wit.\nIk droom van een huis als in een kinderschets:
\nde zolder een kamer waar alle tijd smelt.\nTegen de schuine wand een boekenkast
\nvol verhalen over vergeten helden en een kleine
\ngeruststellende steen in de vensterbank.\nNa het sterven van de echo vergelijkt ze
\nde impact van sprookjes met die van de krant wijst naar de moedervlekken op mijn arm, zegt:\n

jouw huidskleur is de voorbode van iets groters.<\/p>\n

 <\/p>\n\tNiemand weet waarom de hemel zo geestdodend zwijgt<\/strong>
\nik wil verdwijnen in de kantlijn van mijn moeders kinderjaren.\nMet grote-mensen-passen haar sporen volgen
\nin het zand, die dag dat ze voor het eerst
\neen ik gewaarwerd en verbaasd naar achteren keek
\nwant afdrukken zijn hoegenaamd bewijs.\nNiemand weet waarom de hemel zo geestdodend zwijgt
\nof waar een moeder voor het laatst
\nhaar kind heeft aangeraakt.\nIk loop mijn lichaam na
\nop nooit ontdekte schaduwplekken.
\nVind enkel een langwerpige echokamer
\nwaarin steeds datzelfde nietsbetekenende
\n
\n?\nVandaag is elke ademhaling angstaanjagend werkelijk.
\nWelke lucht je longen vult, welke kleuren om je heen- \nHet lichaam is een onherbergzaam cahier
\nzolang je niet naar binnen kijkt
\nweet niemand wie je bent geweest.\n\t

Nieuwe dag<\/strong><\/h3>\nHet veldwerk laten we aan anderen
\n– wij kopen beschuit en rozenkransen –
\nbij het krieken van de dag hoor ik nog net
\nhet licht door haar pupillen zeilen.\nIk stel me voor hoe tranen zich verzamelen
\ntot het verdriet van alledag een gekoesterd
\nkleinood wordt. Wat zal blijven hangen
\nvan die jaren dun als rijstpapier?\nZe lijkt op mij zoals vogels in de vlucht
\nop elkaar lijken. Op een dag zal ze
\nhet vraagteken in haar geschiedenis
\nontdekken, ‘luister,’ zal ik dan zeggen
\n‘laat het genoeg zijn dat je wordt gedragen
\nop handen die naar vertes wijzen’.\nMaar dat is later, nu ligt ze nog
\nin een onbeschreven tijd
\nis alles troebel en vormelijk
\nsluipen wij op tenen
\nlangs wat een leven worden moet.\n\n\t

Gedichten |\u00a0Proza |Bundel<\/a><\/strong><\/p>\n\t

Neem je ouders mee naar het museum<\/strong><\/p>\n

Hij gelooft me wel, maar hij begrijpt het niet. ‘Pap,’ zeg ik, ‘soms voel ik me een attractie, iets buitenissigs waar je ongegeneerd naar kan staren en ik weet niet wat ik beschamender vind: de hoofden die zich omdraaien, de blikken die langer dan nodig blijven hangen, of dat ik steeds zo vriendelijk terugkijk.’<\/p>\n

Ik heb hem hoog zitten, mijn vader. De kloof die de idealen van ouders en kinderen zo vaak doormidden splijt en die groter wordt naarmate die laatsten zich afzetten, wil ik liever overbruggen dan verwijden. Dus ik zeg niet, ‘ok, boomer<\/em>‘ maar neem hem mee naar het Kr\u00f6lller M\u00fcller Museum. Of beter: hij neemt mij mee, want ook al is het voor anderen misschien niet zichtbaar, ik ben zijn zoon.<\/p>\n

Lees de hele tekst hier<\/a>.<\/p>\n\t

Simson Staalslijper<\/strong><\/p>\n

Hans Staalslijper is wat men noemt een man uit een stuk<\/em>. Of liever een jongen, een zeemanjongen met in zijn eeuwige hemdsmouwen biceps bollend als scheepskabels. ’s Nachts schuimt hij de kroegen af op jacht naar vrouwelijk vertier, tot een van zijn escapades uitmondt in een zwangerschap. Instinctief weet hij wat dat betekent: geen nieuwe tochtjes meer, maar huisje-Hester-beestje.<\/p>\n

Hester zit in een ander parket, om niet te zeggen: onbevattelijker. Haar toekomst wordt niet naar voren gehaald maar om zeep geholpen. In haar dromen spelen kleine Hestertjes, laat staan kleine zeemanjongetjes, zelfs geen figurantenrol. Nog los van de ide\u00eble bezwaren denkt ze gewoon niet aan zichzelf als moeder. Ze beziet haar zwangerschap als een boetedoening, al gebruikt ze die woorden niet en weet ze niet waarvoor ze dan moet boeten. Misschien heeft God die bewuste nacht loerend in de berm gelegen en heimelijk afgedrukt toen ze haar Hans mee naar huis troonde, op een benevelde manier gelukkig.<\/p>\n

 <\/p>\n

Lees de rest van dit feuilleton hier<\/a>.<\/p>\n\t

Gedichten<\/a> |\u00a0Proza<\/a> | Bundel<\/strong><\/p>\n\t\t\t\t\"Omslag\n\t

Debuutbundel Demarcaties<\/em><\/p>\n

Demarcaties verhaalt over de slagschaduw van bestaande en bedachte grenzen. De parade die voorbijkomt is kleurrijk en talloos: zuigelingen, kroondragers, vrouwen die rijstkorrels invlechten, mannen die schaamteloos ruimtes claimen, schijnbaar verloren wezen, wapenbroeders en lenteliefdes. In deze bundel blijft geen kantlijn onopgemerkt; wat zich ophoudt in de marge zal eindelijk voor het voetlicht treden.<\/p>\n

De bundel vooruit bestellen? Stuur een e-mail naar info@uitgeverijpassage.nl<\/p>\n

Verwacht: mei 2025<\/p>\n\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gedichten | Proza | Bundel Alles smelt Later die avond zaten we in de tuin toen uit het noorden een hels geluid klonk. Het leek op het breken van ijsschotsen. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"site-sidebar-layout":"default","site-content-layout":"","ast-site-content-layout":"default","site-content-style":"default","site-sidebar-style":"default","ast-global-header-display":"","ast-banner-title-visibility":"","ast-main-header-display":"","ast-hfb-above-header-display":"","ast-hfb-below-header-display":"","ast-hfb-mobile-header-display":"","site-post-title":"","ast-breadcrumbs-content":"","ast-featured-img":"","footer-sml-layout":"","theme-transparent-header-meta":"default","adv-header-id-meta":"","stick-header-meta":"","header-above-stick-meta":"","header-main-stick-meta":"","header-below-stick-meta":"","astra-migrate-meta-layouts":"set","ast-page-background-enabled":"default","ast-page-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-4)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"ast-content-background-meta":{"desktop":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"tablet":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""},"mobile":{"background-color":"var(--ast-global-color-5)","background-image":"","background-repeat":"repeat","background-position":"center center","background-size":"auto","background-attachment":"scroll","background-type":"","background-media":"","overlay-type":"","overlay-color":"","overlay-opacity":"","overlay-gradient":""}},"footnotes":""},"class_list":["post-187","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/187","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=187"}],"version-history":[{"count":37,"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/187\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":402,"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/187\/revisions\/402"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/michaeltermaat.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=187"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}